Leaving for Pokhara

Een vanallesennogwat dag, vooral gericht op het plannen en organiseren van onze trekking in Mustang. Allereerst de baggage waarbij we rekening moeten houden met wel alle weersomstandigheden. Overdag zijn, als de zon doorbreekt, de temperaturen al snel boven de 25 graden, terwijl het s'nachts gemakkelijk naar het vriespunt kan dalen. Het kan droog zijn, het kan fors onweren en regenen. Kleed daar maar eens op wetende dat je maar 2 zakken hebt die de sherpa's op hun rug moeten vervoeren. Marina gaat het Indira in haar huis de spullen ophalen terwijl Jagat en ik het een en ander voor de stichting doornemen in het kleine kantoor op de eerste verdieping, een muf ruikende ruimte. Voor het overige is het op en neer van Gaia via het kantoor naar het hotel, een hoop regelwerk want de 'permits' naar mustang moeten door de overheid verstrekt worden. Mustang is een beschermd gebied waarin voornamelijk Tibetanen wonen in hun oorspronkelijke cultuur, nog ongerept en thans authentieker dan het "echte" Tibet. De bezoekersaantallen zijn gelimiteerd om dit ook zo te houden. Verder moeten de vliegtickets naar zowel Pokhara als Jomsom geregeld worden en maar hopen dat de vluchten vanwege het slechte weer doorgang vinden....
Die avond zijn we uitgenodigd voor een diner bij de neef van Jagat, Dubra, die op zijn beurt zijn hele familie heeft uitgenodigd om met ons kennis te maken. Het wordt een lange avond met alles kleine gerechten en precies op het moment van complete verzadigibg, komt het hoofdgerecht op tafel, de rijst met de linzensoep, kipgerechten en groenteschalen... Voor Marina is speciaal een fles rode wijn ingekocht waarmee ze zich geen raad weten als die ontkurkt moet worden. Een grote vleespen wordt met veel geweld door de kurk gejaagd met als gevolg dat de wijn niet alleen onze gastheer kleurt, maar ook de gordijnen en muren achter hem. Maar ach, het gebaar telt en ze kunnen er zelf om lachen.
Met z'n twaalven is het weer een groot Nepalees familiegebeuren, met de grootouders gehurkt op de vloer zittend. Gasten eten als eerste, daarna pas eet de overige familie.
Dubra, de gastheer, is onlangs met veel trots en waarderibg voor de nederlandse inzet, toegetreden tot de stichting en hij heeft veel goede ingangen bij de overheid, iets dat we meer dan goed kunnen gebruiken. De whiskey gaat vloeiend door de kelen van Jagat en Dubra, de tijd volledig vergetend en pas na enig asndringen van onze kant kunnen we met de taxi terug naar het hotel waar we Buba van achter het ijzeren rek smeken ons nog even binnen te laten in Gaia voor een laatste rustig te nuttigen biertje. Daar zitten gelukkig ook nog onze fietsers naar Mustang en Linda & Ron.....

De volgende ochtend is het dan inpakken geblazen voor Pokhara en onze trekking. Een deel van de bagage blijft hier. Een ander deel later in Pokhara en alleen de trekkingspullen gaan mee de Himalaya in.
We nemen afscheid van Linda en Ron die helaas weer naar Nederland vertrekken die avond. Jagat brengt ons naar het vliegveld waar we om 14 uur de vlucht naar Pokhara nemen. De binnenlandse vlieghaven is een soort vervallen scoutinggebouw met een hop Nepalezen die allemaal een functie lijken te vervullen, welke dat is wordt niet duidelijk. We hebben de tenten ook al bij ons, evenals slaap- en ligmatten, een indrukwekkend stapel die het kleine propellorvliegtuigje in moet, maar het is de Nepalezen wel toevertrouwd ruimte te winnen. Aan boord is het proppen. Een van de klepjes voor het zuurstofmasker is dicht getaped. Veiligheidsinstructies blijven uit en de piloot lijkt zich op straat te wanen. Eenmaal de deur dicht, lijkt hij de andere vliegtuigen te willen inhalen en nog geen 5 minuten later scheert het toestel met een scherpe bocht over Kathmandu richting de donkere wolken...

De landing doet het hart sneller kloppen. Met een nog scherpere bocht als daarnet komt het vliegtuig rakelings boven de huizen vooraleer de wielen met een flinke klap op de airstrip van Pokhara landen. Amper een minuut later staan we alweer buiten en zien onze bagage op een kar, geduwd door twee nepalezen richting het hek, een uitgang waar ons even later een bushe naar hotel Third pole brengt. Over het meer van Pokhara hangen dreigende wolken en die dreiging wordt spoedug realiteit als we met een natte broek die avond in een restaurant neerploffen. De temperaturen zijn echter tropisch waardoor de lichaamswarmte de kleding snel weet te drogen.

We blijven een dag in Pokhara, waar we de German bakery bezoeken voor heerlijk gebak en slenteren langs het meer en de vele winkeltjes. We besluiten met zijn vieren toch maar een regenpak te kopen, we zijn niet helemaal gerust op een droge trekking. Ook hopen we maar dat de vlucht over de Annapurna morgen wel doorgang vindt, het is een spectaculaire vlucht om de Tibetaanse hoogvlakte te bereiken, maar al wat we nu zien zijn donkere wolken....

Family and friends day

We proberen muntjes te gooien naar de gouden shiva voor goed geluk. Een beetje beter weer zou niet misstaan als we de bewolkte vallei vanaf de Swayambou tempel overzien. Moesson duurt van juni tot september, flinke regenbuien spoelen de straten schoon maar creeren ook ernstig ongemak. Landverschuivingen en helaas ook daarmee gepaard gaande ongelukken in het verkeer, vooral in de bergen, vormen de keerzijde van de grote schoonmaakbeurt. Jagat vertelt over het ontstaan van Kathmandu, eens een meer met Swayambou als eiland waar de goden zetelden en op een passend momend met de wind de vallei leven inbliezen. De vele sculpturen lijken de legende te bevestigen.
We rijden op de motor terug, zigzaggend langs de vele, met regen gevulde kuilen, tussen Riksjas en drukke mensenmassa's door. Het leven in de stad trekt zich weinig aan van de warme buien.

Met een Nepali welcom dinner heet Himalayan leaders, de reisorganisatie van Jagat, haar gasten meer dan welkom. In het authentieke Nepali chulo, een gestyld restaurant proeven we die avond met 18 man gehurkt langs een 6 meter lange tafel de culinaire hoogtepunten van het land. De sterke rijstwijn doet haar werk de tongen los te gooien, twee artsen die onze stichting helpen bij het opzetten van de kraamkliniek in Mainapokhari, zijn ook erbij. Alleen Linda en Ron moeten verzuimen omdat de moesson hun vlucht van Pokhara heeft verhinderd. Nu zitten ze vast in het verkeer van de lange alternatieve autorit. Wendy daarentegen, onze moedige vrijwilligster, kijkt zich de ogen uit. Zij gaat voor de stichting enkele weken een traing aan lokale vrouwen geven over zwangerschap en bevallen. En zo is de avond gevuld met grappen en grollen, maar ook met ideeen over hoe de doorgaans arme bevolking van Nepal te helpen. Tegen tienen vinden we het bed, de spreekwoordelijke stoelriemen kunnen eindelijk los.

De eerste ochtend staat, overigens net als de rest van de dag in het teken van Nepalese onplanbaarheid. Dat wil zeggen je neemt je iets voor, maar er komt niets van, of maar weinig of op hele andere tijden. De regen is de hoofdschuldige, waardoor de geplande bezoekjes aan de andere tempels nog niet kunnen doorgaan. Voor ons echter een mooie gelegenheid - als we dan toch moeten binnenzitten- enkele familibezoekjes af te leggen. Bovendien wil Jagat ons een stuk land in de heuvels laten zien dat geschonken is door de overheid om er later ons weeshuis te bouwen. Ambities genoeg, maar er komt fundament onder de stichting. Als eerste rijden we met de taxi , die soms meer dienst doet als boot door de straten van Kathmandu, naar de lagere school waar we Iraj, het zoontje van Indira opzoeken. Het is er net lunchpauze waardoor we op grote belangstelling kunnen rekenen van de honderden kinderen. Iraj zelf staat er in zijn schooluniform met stropdag, verlegen bij.
We lopen van de school naar het ouderlijk huis van Indira, waar de goedlachse vader, moeder en zwangere schoondochter Pramita ons trakteren op een uitgebreide lunch. Van chabadil, zo heet deze wijk, rijden we vervolgens naar Bakthapur in de groene oase van de vallei. Een overheidsambtenaar leidt ons rond het beloofde land voor het weeshuis. Een prachtige heuvel omringd door het jonge groene gewas van de rijstvelden, de dreigende bewolking erboven vult het idyllische plaatje zowaar aan.
Die avond zijn we met een groot gezelschap uitgenodigd bij de familie van Jagat in zijn grote paleis in Bakthapur, zelfs een ingehuurde kok (Suman) is nodig om het gezelschap van 15 mondjes te voeden met een heerlijke Dal bad, het trotse nationale gerecht met rijst, spinazie, linzensoep voor door de rijst en kipvleugeltjes.na afloop keren we terug naar Gaia, de place to be in Kathmandu, waar de 640 ml Everest biertjes er buitengewoon snel ingaan. Ook Harrie uit Sittard (hoe klein is de wereld) doer mee die samen met de Zwitser Christoph de Mustang route per mountainbike gaat doen, we zullen ze zeker vele malen tegenkomen in het woeste Himalaya landschap.
Linda en Ron zijn ook van de partij en deze avond zijn we de hekkensluiters na vele biertjes...ook proostend op mijn moeders verjaardag!

Rainy Kathmandu, sunny hearts

De vliegreis naar Kathmandu is goed verlopen. In Doha, een klein eiland van de verenigde Emiraten is het s'nachts boven de 30 graden. Als de piloot de airco laat aanzuiveren met de hete buitenlucht, verandert de cabine in een waar stoombad. Het laatste deel van de vliegreis duurt 4 uur en de bewolking neemt steeds meer toe als we de Aziatische moesson binnenvliegen. Helaas geen mooie Himalaya pieken als we dalen in de Kathmandu vallei. Maar wel een subtropische temperatuur en warme regen als we de breed glimlachende Nepalese familie ontmoeten op het vliegveld.
In hartje Thamel weten ze van onzr komst en de moeheid moet nog even plaats maken voor handenschudden in het hotel, op kantoor, in Gaia restaurant. Dan toch maar een kleine jetlag 'nap' vooraleer ik van Jagat de motorsleutels in de handen gedrikt krijgt. Please my friend visit Swayam, we go by bike! Een te kleine motorhelm voor het dikke hoofd en linksrijdend op door de natte en modderige straten van Kathmandu.

Klaar voor vertrek

Het huis lijkt op de grote verhuizing, overal ligt wel iets dat mee moet naar Nepal. Het wordt weer wegen om onder de onverbiddelijke grens van 23 kg te blijven. Niet enkel de gebruikelijke kleding moet mee, wie gaat trekken in de himalaya doet er verstandig aan om voor warm en koud weer te kleden, voor droog en nat weer, zeker nu in de moesson tijd. En onze bestemming, Mustang weet de slaapgasten nog wel te verrassen met hoge temperaturen overdag en net boven het vriespunt in de nachten. Maar ook de himalayan leaders en care hands hebben bagageruimte geclaimd, zo moeten er fietstassen mee alsmede posters die onze vrijwilligster Wendy nodig heeft voor haar training aan zwangere vrouwen in Mainapokhari. Het is onwerkelijk dat we elkaar hoi zeiden vandaag, tot woensdag, tot in Kathmandu:)