Leaving for Pokhara

Een vanallesennogwat dag, vooral gericht op het plannen en organiseren van onze trekking in Mustang. Allereerst de baggage waarbij we rekening moeten houden met wel alle weersomstandigheden. Overdag zijn, als de zon doorbreekt, de temperaturen al snel boven de 25 graden, terwijl het s'nachts gemakkelijk naar het vriespunt kan dalen. Het kan droog zijn, het kan fors onweren en regenen. Kleed daar maar eens op wetende dat je maar 2 zakken hebt die de sherpa's op hun rug moeten vervoeren. Marina gaat het Indira in haar huis de spullen ophalen terwijl Jagat en ik het een en ander voor de stichting doornemen in het kleine kantoor op de eerste verdieping, een muf ruikende ruimte. Voor het overige is het op en neer van Gaia via het kantoor naar het hotel, een hoop regelwerk want de 'permits' naar mustang moeten door de overheid verstrekt worden. Mustang is een beschermd gebied waarin voornamelijk Tibetanen wonen in hun oorspronkelijke cultuur, nog ongerept en thans authentieker dan het "echte" Tibet. De bezoekersaantallen zijn gelimiteerd om dit ook zo te houden. Verder moeten de vliegtickets naar zowel Pokhara als Jomsom geregeld worden en maar hopen dat de vluchten vanwege het slechte weer doorgang vinden....
Die avond zijn we uitgenodigd voor een diner bij de neef van Jagat, Dubra, die op zijn beurt zijn hele familie heeft uitgenodigd om met ons kennis te maken. Het wordt een lange avond met alles kleine gerechten en precies op het moment van complete verzadigibg, komt het hoofdgerecht op tafel, de rijst met de linzensoep, kipgerechten en groenteschalen... Voor Marina is speciaal een fles rode wijn ingekocht waarmee ze zich geen raad weten als die ontkurkt moet worden. Een grote vleespen wordt met veel geweld door de kurk gejaagd met als gevolg dat de wijn niet alleen onze gastheer kleurt, maar ook de gordijnen en muren achter hem. Maar ach, het gebaar telt en ze kunnen er zelf om lachen.
Met z'n twaalven is het weer een groot Nepalees familiegebeuren, met de grootouders gehurkt op de vloer zittend. Gasten eten als eerste, daarna pas eet de overige familie.
Dubra, de gastheer, is onlangs met veel trots en waarderibg voor de nederlandse inzet, toegetreden tot de stichting en hij heeft veel goede ingangen bij de overheid, iets dat we meer dan goed kunnen gebruiken. De whiskey gaat vloeiend door de kelen van Jagat en Dubra, de tijd volledig vergetend en pas na enig asndringen van onze kant kunnen we met de taxi terug naar het hotel waar we Buba van achter het ijzeren rek smeken ons nog even binnen te laten in Gaia voor een laatste rustig te nuttigen biertje. Daar zitten gelukkig ook nog onze fietsers naar Mustang en Linda & Ron.....

De volgende ochtend is het dan inpakken geblazen voor Pokhara en onze trekking. Een deel van de bagage blijft hier. Een ander deel later in Pokhara en alleen de trekkingspullen gaan mee de Himalaya in.
We nemen afscheid van Linda en Ron die helaas weer naar Nederland vertrekken die avond. Jagat brengt ons naar het vliegveld waar we om 14 uur de vlucht naar Pokhara nemen. De binnenlandse vlieghaven is een soort vervallen scoutinggebouw met een hop Nepalezen die allemaal een functie lijken te vervullen, welke dat is wordt niet duidelijk. We hebben de tenten ook al bij ons, evenals slaap- en ligmatten, een indrukwekkend stapel die het kleine propellorvliegtuigje in moet, maar het is de Nepalezen wel toevertrouwd ruimte te winnen. Aan boord is het proppen. Een van de klepjes voor het zuurstofmasker is dicht getaped. Veiligheidsinstructies blijven uit en de piloot lijkt zich op straat te wanen. Eenmaal de deur dicht, lijkt hij de andere vliegtuigen te willen inhalen en nog geen 5 minuten later scheert het toestel met een scherpe bocht over Kathmandu richting de donkere wolken...

De landing doet het hart sneller kloppen. Met een nog scherpere bocht als daarnet komt het vliegtuig rakelings boven de huizen vooraleer de wielen met een flinke klap op de airstrip van Pokhara landen. Amper een minuut later staan we alweer buiten en zien onze bagage op een kar, geduwd door twee nepalezen richting het hek, een uitgang waar ons even later een bushe naar hotel Third pole brengt. Over het meer van Pokhara hangen dreigende wolken en die dreiging wordt spoedug realiteit als we met een natte broek die avond in een restaurant neerploffen. De temperaturen zijn echter tropisch waardoor de lichaamswarmte de kleding snel weet te drogen.

We blijven een dag in Pokhara, waar we de German bakery bezoeken voor heerlijk gebak en slenteren langs het meer en de vele winkeltjes. We besluiten met zijn vieren toch maar een regenpak te kopen, we zijn niet helemaal gerust op een droge trekking. Ook hopen we maar dat de vlucht over de Annapurna morgen wel doorgang vindt, het is een spectaculaire vlucht om de Tibetaanse hoogvlakte te bereiken, maar al wat we nu zien zijn donkere wolken....