We proberen muntjes te gooien naar de gouden shiva voor goed geluk. Een beetje beter weer zou niet misstaan als we de bewolkte vallei vanaf de Swayambou tempel overzien. Moesson duurt van juni tot september, flinke regenbuien spoelen de straten schoon maar creeren ook ernstig ongemak. Landverschuivingen en helaas ook daarmee gepaard gaande ongelukken in het verkeer, vooral in de bergen, vormen de keerzijde van de grote schoonmaakbeurt. Jagat vertelt over het ontstaan van Kathmandu, eens een meer met Swayambou als eiland waar de goden zetelden en op een passend momend met de wind de vallei leven inbliezen. De vele sculpturen lijken de legende te bevestigen.
We rijden op de motor terug, zigzaggend langs de vele, met regen gevulde kuilen, tussen Riksjas en drukke mensenmassa's door. Het leven in de stad trekt zich weinig aan van de warme buien.
Met een Nepali welcom dinner heet Himalayan leaders, de reisorganisatie van Jagat, haar gasten meer dan welkom. In het authentieke Nepali chulo, een gestyld restaurant proeven we die avond met 18 man gehurkt langs een 6 meter lange tafel de culinaire hoogtepunten van het land. De sterke rijstwijn doet haar werk de tongen los te gooien, twee artsen die onze stichting helpen bij het opzetten van de kraamkliniek in Mainapokhari, zijn ook erbij. Alleen Linda en Ron moeten verzuimen omdat de moesson hun vlucht van Pokhara heeft verhinderd. Nu zitten ze vast in het verkeer van de lange alternatieve autorit. Wendy daarentegen, onze moedige vrijwilligster, kijkt zich de ogen uit. Zij gaat voor de stichting enkele weken een traing aan lokale vrouwen geven over zwangerschap en bevallen. En zo is de avond gevuld met grappen en grollen, maar ook met ideeen over hoe de doorgaans arme bevolking van Nepal te helpen. Tegen tienen vinden we het bed, de spreekwoordelijke stoelriemen kunnen eindelijk los.
De eerste ochtend staat, overigens net als de rest van de dag in het teken van Nepalese onplanbaarheid. Dat wil zeggen je neemt je iets voor, maar er komt niets van, of maar weinig of op hele andere tijden. De regen is de hoofdschuldige, waardoor de geplande bezoekjes aan de andere tempels nog niet kunnen doorgaan. Voor ons echter een mooie gelegenheid - als we dan toch moeten binnenzitten- enkele familibezoekjes af te leggen. Bovendien wil Jagat ons een stuk land in de heuvels laten zien dat geschonken is door de overheid om er later ons weeshuis te bouwen. Ambities genoeg, maar er komt fundament onder de stichting. Als eerste rijden we met de taxi , die soms meer dienst doet als boot door de straten van Kathmandu, naar de lagere school waar we Iraj, het zoontje van Indira opzoeken. Het is er net lunchpauze waardoor we op grote belangstelling kunnen rekenen van de honderden kinderen. Iraj zelf staat er in zijn schooluniform met stropdag, verlegen bij.
We lopen van de school naar het ouderlijk huis van Indira, waar de goedlachse vader, moeder en zwangere schoondochter Pramita ons trakteren op een uitgebreide lunch. Van chabadil, zo heet deze wijk, rijden we vervolgens naar Bakthapur in de groene oase van de vallei. Een overheidsambtenaar leidt ons rond het beloofde land voor het weeshuis. Een prachtige heuvel omringd door het jonge groene gewas van de rijstvelden, de dreigende bewolking erboven vult het idyllische plaatje zowaar aan.
Die avond zijn we met een groot gezelschap uitgenodigd bij de familie van Jagat in zijn grote paleis in Bakthapur, zelfs een ingehuurde kok (Suman) is nodig om het gezelschap van 15 mondjes te voeden met een heerlijke Dal bad, het trotse nationale gerecht met rijst, spinazie, linzensoep voor door de rijst en kipvleugeltjes.na afloop keren we terug naar Gaia, de place to be in Kathmandu, waar de 640 ml Everest biertjes er buitengewoon snel ingaan. Ook Harrie uit Sittard (hoe klein is de wereld) doer mee die samen met de Zwitser Christoph de Mustang route per mountainbike gaat doen, we zullen ze zeker vele malen tegenkomen in het woeste Himalaya landschap.
Linda en Ron zijn ook van de partij en deze avond zijn we de hekkensluiters na vele biertjes...ook proostend op mijn moeders verjaardag!










de onplanbaarheid laat je nieuwe wegen verkennen en maakt het dus boeiend.
BeantwoordenVerwijderenEn na regen komt ongetwijfeld zonneschijn.
Inderdaad,na regen komt zonneschijn. Maar ook al regent het, het blijft volgens mij toch leuk om iedereen weer te zien.En natuurlijk om Tim alles te laten zien.
BeantwoordenVerwijderenLiefs Petra.
Mooie dingen die jullie weer meemaken. We krijgen de behoefte om ook weer die kant op te gaan.
BeantwoordenVerwijderen