De dagen in Kathmandu zijn een welkome afwisseling op de trekking. Een eigen douche, een zacht bed, een zit toilet, pasta's en vlees. Allemaal zaken die heel normaal lijken maar de afgelopen weken allesbehalve. Toch zijn we er weer snel aan gewend. Bij de talrijke cappucino's worden in Gaia de verhalen uitgewisseld, stukjes video getoond waarvan zelfs de Nepalezen de mond openvielen. Maar weinigen zijn ooit naar Mustang geweest. En ook maar weinigen de aardverschuivingen en de vraag is dan ook terecht waarom je daar als toerist ook nog voor betaald. Het antwoord wordt gevormd door de prachtige vergezichten van de Himalaya's , de woestijnen en de witte bergtoppen, de Tibetaanse kinderen, lachend in hun gescheurde, vieze kleding.
We hebben maar een dag rust voordat de minibus is besteld om ons naar Mainapokhari te rijden, weer een zware onderneming over de ruim 200 kilometer slechte wegen richting de bergen in het oosten. We bouwen er als stichting een kraamkliniek voor de plattelandsgemeenschap en zijn nu benieuwd naar de bouw vorderingen. We bestellen in Gaia appeltaart om daarmee onze vrijwilligster, Wendy uit Nederland te verrassen. Zij is er 4 weken om de vrouwen, veelal jonge aanstaande moeders, te onderwijzen wat te doen bij complicaties tijdens de zwangerschap.
De rit duurt 7 uur, waarbij we onderweg lunchen aan de Botosisi rivier voor de bekende, gefrituurde riviervisjes. Tegen 4 uur komen we aan in het dorp waar een Hindoefeest aan de gang is. Met de weelderige zon lijkt het net een welkom voor ons. De bevolking danst en zingt op straat en dat geeft het weerzien met Wendy en haar inmiddels ook geariveerde vriend een extra glans. We slapen wederom in een gebouw dat dienst diet als bank en hotel, weer moeten de dekens eerst uitgeklopt worden vanwege de vele muizenkeuteltjes.....
We lopen naar de boerderij van Jagat waar we hartelijk getrakteerd worden op mais en komkommer, eieren waar Indira direct een heerlijke egg paloda van weet te bereiden. We zitten s'avonds heerlijk op de varanda, tussen de maistoppen van 3 meter en een allesoverdonderende stilte na Kathmandu. De appeltaart gaat er goed in.....



Nepalezen ook verwonderd over de trail:-). Af en toe dacht ik ook dat jullie aan een survival trip bezig waren. Inder geval een onvergetelijk avontuur.
BeantwoordenVerwijderenHoi allemaal,
BeantwoordenVerwijderenhet moet toch heerlijk zijn een douche,eigen toilet,zacht bed en prachtige herinneringen in je hoofd.En natuurlijk heerlijk eten.Ik wens jullie voor over een paar dagen een goede en veilige vlucht terug.Tot in Nederland.
Liefs Petra.
Wendy heeft haar handen toch wel eerst gewassen hoop ik......
BeantwoordenVerwijderen