Er wordt op houtvuur gekookt, op de zolderverdieping, een lemen vloer waar schaaltjes met groenten en vlees staan. Een pitje, een halfronde opening in de stenen "chulo" waar het hout onder smeult. Het koken neemt dan ook geruime tijd in beslag en vult de ruimte met rook, er hangt een geur van verbrande olie en orientaalse kruiden. De familie is allerhartelijkst, zonder ook maar een woord Engels te kunnen spreken. Het is in deze stad aan de doorlopende weg naar Jiri waar we als stichting onze kraamkliniek willen realiseren. Hard nodig zegt ook Wendy, onze welgemoede vrijwilligster die zich kranig door de afgelopen weken heeft heengeslagen. In een klein, geïmproviseerd houten kamertje, omgebouwd tot een soort van tienerkamer. De meeste vrouwen hebben last van geinfecteerde urinewegen of andere aandoeningen, ze verzorgen zich naar onze maatstaven slecht waardoor het klachtenpatroon groot is. Bevallingen is een loterij. We lopen naar de bouwplaats, een prachtige uitgestrekte richel, de vallei overziende, majestueus rijzend over de heuvels. Er is veel gebeurd sinds ons laatste bezoek in februari, maar de aannemer klaagt over de toevoer van geld. Men kan niet verder en is in afwachting van middelen vanuit Nederland. De fundering is bijna af, maar het water vanuit de bergen loopt tegen de fundering aan en er moeten aanvullende constructies komen voor de kanalisatie. Ook moeten nog extra peilers gemetseld worden met een fundering van maar liefst 12 meter diep. Bouwen in het aardbevinggevoelige Nepal... We hopen dat Martine er in Nederland in slaagt de fondsen te verwerven, dan is volgens de aannemer de kliniek in 4-5 maanden operationeel. Een prestigeproject voor de gemeenschap van Mainapokhari.
De rit terug naar Kathmandu is hels, alle inzittenden , Wendy en vriend Serve zijn autoziek. Sporadisch wordt overgegeven. De bochtige wegen door de bergen zijn slopend voor maag en rug. Wendy heeft emotioneel afscheid genomen, de vrouwen van haar twee groepen zwaaien, trots gecertificeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten