No flight to Jomsom

Het is gezellig vertoeven in de toeristenplaats Pokhara, een wandeling langs het meer, een appelgebak bij de German Bakery. Er zijn weinig toeristen in het regenseizoen, dus we krijgen alle aandacht. Ook kopen we voor ons vieren een regenpak want de vooruitzichten zijn niet goed, zware regenval met onweer zeggen de voorspellingen. We treffen Govinda, onze gids voor de komende weken die ons op zijn bekende welgeluimde manier meeneemt naar een typisch Nepalees restaurantje waar we zonder stroom maar met kaarsen genieten van een heerlijke Thakali maaktijd, een plaatselijke lekkernij van hete kip met rijst. Na enkele pilsjes wijst hij ons op onze vertrektijd van 5 uur s' ochtends, want om 6 uur moeten we ons op het vliegveld melden. We slapen nauwelijks op de keiharde bedden en de wekker gaat af als we al op zijn. In het donker vertrekken we door de regen naar het vliegveld, waar geen machine te bekennen is. Onze eerste officiele vertrektijd van 6 uur wordt gecancellrd, ook de tweede en de derde. Op het dakterras zien we waarom, donkere regenbuien alom, het zicht is allerbelabberst. Pas tegen 9 uur na 3 uur wachten komen enkele vliegtuigjes aan uit Kathmandu, maar niet vanuit de Himalaya. Om 11 uur valt het doek voor de vlucht naar Jomsom. De situatie in de Annapurna's is te gevaarlijk om te vliegen. Er resten ons twee opties. Wachten tot de volgende dag op een nieuwe vlucht of het gaan proberen met een jeep. De weersverwachting is slecht, dus bestelt Govinda een jeep die zal proberen zover mogelijk naar boven te rijden. En zo vertrekken we tegen 12 uur naar Beni, op 4 uur rijden richting de Annapurna. De wegen zijn slecht, nat, kuilen gevuld met water, een hobbelige rit met op het dak alle baggage, ook een deel van de trekkingspullen, twee plunjezakken van 1.50 gevuld met kleding, slaapzakken en matrassen, ook hebben we allemaal een zware rugzak gevuld. In Beni moeten we stoppen, de jeep is niet geschikt voor de vervolgrit waar een veel zwaardere jeep vereist is. Die wordt ter plaatse geregeld en twee gestrande Italiaanse meiden smeken om mee te mogen tegen betaling. Tot de nok gevuld vertrekt de zware jeep de bergen in, nog zwaardere regenbuien maken de rit zwaar, er is geen wegdek meer, alleen een grindpad met twee rijsporen van amper 3 meter breed. De rit is bedoeld naar Tatopani waar we kunnen overnachten voor de tweedaagse rit naar Jomsom. Maar het weer doet opnieuw verrassen, halverwege is de weg geblokkeerd, een stuk weg van tientallen meters is weggespoeld en een gapend gat ligt voor ons. Er staan enkele jeeps en enkele gestrande bussen achter elkaar. We moeten de jeep leegmaken en Govinda wijst naar een steil pad omhoog de bergen in. Het wordt lopen, nou ja lopen, ook een deel van het pad is weggespoeld door een aardverschuiving. Twee Nepalezen zijn bezig lange houten boomstammen overceen richel te bevestigen. Met twee touwen zijn we in staat over de boomstammen naar de overkant te klimmen, inclusief alle baggage. Govinda heeft snel enkele lokale dragers geregeld. Een hachelijke onderneming die voelt als is de trekking vandaag plotseling begonnen. We stijgen en we dalen op het smalle pad richting Tatopani, niet precies wetend hoe lang we moeten lopen door het Annapurna gebergte. We bereiken na een uur weer de weg en gelukkig is er een plaatselijke bus (leeg) die ons verder vervoert, dat wil zeggen zo' n tien minuten als we weer een aardverschuiving bereiken en weer te voet moeten klauteren over de vele naar beneden gevallen rotsblokken. Na twee uur bereiken we te voet Tatopani, onze eindbestemming, moe, nat. Maar gelukkig zijn hier warmeaterbronnen te vinden waar we ons s'avonds alle zorgen van de dag afspoelen. We overnachten in een plaatselijke lodge waar we moe als honden in de spreekwoordelijke manden vallen. Onwetende dat een nog avontuurlijker dag en meer onheil en ongemak zullen volgen....