Die nacht heeft het lichtjes geregend, heerlijk op het dak van onze 2 persoons koepeltentjes. Om 7 uur serveert Govinda een heerlijk kopje thee aan de tent waarna we alls spullen weer inpakken om te vertrekken naar Chele, een tocht van 7 uur lopen. Allereerst vertrekken de dragers en de kok zodat zij de lunch kunnen klaarmaken halverwege. Geen gewone lunch overigens, maar een warme maaltijd, vers bereid met meegenomen groentes, aardappelen, rijst. Plaatselijk kan er een kip ingekocht worden die dan zelf geslacht en toebereid wordt op de kampeerplekken.
De tocht wordt zwaarder en het landschap verandert in een grillige woestijn met om ons heen de overweldigende bergen waar hier en daar al een wit piekje verschijnt van de zevenduizenders. We stijgen langzaam, maar iedere honderd meters voelen loodzwaar aan, het gast steil omhoog, weer steil omlaag, alle geboekte winst teniet doende. Weer onhoog, weer omlaag, over ezelspaden waar je voortdurend over de keiem dreigt te struikelen. Ook Marina moet regelmatig van het paard af en te voet omhoog of omlaag omdat het anders te gevaarlijk is vanwege de steile paden, het losse zand. We lopen, lopen door de eindeloze vallei, adelaars vliegen in de hoge, steeds vriendelijker blauw aandoende lucht. De temperatuur klimt naar een 25 graden. Marina is een stuk sneller op het paard en heeft een voorsprong van 25 minuten. Ik besluit haar de kleine camera te brengen zodat ze vanaf het paard ook fotos kan maken. Het kost me meer dan een uur wanneer ik ze eindelijk inhaal...
Onderweg lunchen we aan een ingenieuz gebouwd kanalenstelsel waarmee de plaatselijke bewoners het water uit de bergen opvangen en langs de huizen en het land leiden. Op die manier ontstaan in dit woeste, dorre landschap kleine groene oases. De lunch is een complete maaltijd, voorafgegaan door een warme citroenlimonade, terwijl de voeten kunnen afkoelen. Na de lunch gaat het lopen een stuk t, ook langzamer, hoogte en conditie beginnen hun tol te eisen maar het is nog een paar uur op en af naar Chele, het bergdorp dat vanaf afstand maar niet dichterbij wil komen. En ook moet nog een rivier met vele stroompjes overwonnen worden vooraleer we de laatste, bepaald niet zuinige klim naar het dorp beginnen. Een steile klim van 200 meter kost meer dan een half uur en ademloos bereiken we de teahouse waar de dragers lachend vanaf het dak onze moeizame laatste bewegingen gadeslaan.
We nemen intrek in een 4 persoons kamer met te korte bedden en we mogen de grote familiekamer gebruiken voor het avondmaal. Op het dak loop ik over de lemen vloer en heb een mooi uitzicht op het leven in het dorp. Govinda heeft een kip gekocht en verderop de straat zie ik hoe de ingewanden van een geit worden klaargemaakt. De zon gaat langzaam onder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten