In de voordeur staan twee ezels als ik met mijn tandenborstel naar buiten loop. Het is even naar zevenen maar het leven is hier in volle gang. Er wordt verse melk voor ons gemolken, we krijgen een appelpannekoek en een soort Brintapap om de batterijen weer op te laden. Opnieuw een klimdag, maar korter. Govinda gokt op 5 uur lopen en een middagje vrij. Het lukt inderdaad al is de pas onderweg weer moordend. Govinda loopt veiligheidshalve met Marina mee die om de zoveel kilometer toch weer van het paard af moet om te voet enkele steile paden te trotseren. We lopen langzamer als gisteren, de batterijen zijn maar half opgeladen. De tenen doen pijn van de afdalingen, de kuiten van de beklimmingen en Marina's achterwerk voelt aan ook al heel pijnlijk aan. Geen wonder als je zo lang op een paard moet en ontspannen is het zeker niet met alle afgronden en smalle bergpaden en een paard dat geen hoogtevrees kent.
Indira, Tim en ik lopen zonder gids en met beperkte aanwijzingen maken we gelukkig steeds de goede keuzes voor welk pad of welke weg te nemen. Hier en daar heeft Govinda een aanwijzibg achtergelaten, een pijl in het grind.
Het landschap ziet uit als de Grand Canyon, in de verte zien we Tibet liggen.
Tegen 2 uur bereiken we het vrolijke Ghami een wat grotere plaats waar we opnieuw in een teahouse overnachten. Het ziet uit naar regen en we willen graag alle kleding wassen. Het is een heerlijk gebouwtje met houten trappen onhoog naar de kamertjes waar enkele tafels met matrassen staan en een paar dekens. Een vermoeid lijf vraagt niet om meer.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten