Manakamana

De volgende dag is het eveneens zonnig en zien we vanuit Pokhara het Annapurna massief als een ruige witte wolk boven het meer. We vertrekken per minibus richting Kathmandu, een dollemansrit met naar gevoel wel 2000 bochten. Onderweg stoppen we in het pelgrimsoord Manakamana waar we met Nepal's enige kabelbaan naar het op 1600 meter dorpje gaan. Het is voor Nepalezen en Indiers een veelbezochte plek vanwege de belangrijke Hindoetempel, een vierkant, uit hout opgetrokken gebouw waar dagelijks honderden pelgrims geiten, kippen, kokosnoten en rijst offeren aan de Goden. We maken er een overnachtibg in een van de zeer weinige slappgelegenheden zodat we bij zonsondergang als eerste zijn. Die avond zitten we met Jagat en Indira op een groot dakterras, feest vierend en genieten van de imposante vergezichten. We zitten er voor uren, steeds kleine kipgerechten nuttigend. De ochtend staan we om 5 uur op, we mogen niets eten en drinken en moeten ons grondig wassen om zo schoon mogelijk voor de Goden te verschijnen. Geen gemakkelijke opgave na alle wijn en bier:)
Met de eerste zonnestralen staan we bij de tempel waar de wierook als dauw rond de tempel optrekt. Bellen rinkelen, apen rennen van links naar rechts. De offergave lijkt welkom en we mogen onze wensen doen. De letterlijke vertaling van Manakamana: die een wens en hij komt uit. Op deze mystieke plek.
Op de weg naar onderen kijken we nog een laatste keer naar een mooi stukje grond langs de rivier.... We hebben er gisteren foto's van gemaakt en een plan gemaakt voor een hopelijk goede pensioenvoorziening, maar daarover later meer.
Even later rijden we weer over de hobbelige weg richting de hoofdstad, met de zon in de rug.