Rolling stones

De weg naar Jomsom, gewoonlijk een spectaculaire vlucht van 30 minuten, gaat twee dagen duren, over de hoge Himalaya naar de Tibetaanse hoogvlakte van mustang, pas enkele tientallen jaren opengesteld voor (beperkt) toerisme. Govinda heeft in alle vroegte een paard geregeld voor Marina want het ziet er naar uit dat we grote delen te voet moeten afleggen. We proberen nu eerst naar
te geraken, waarbij Govinda weet dat we 2 uur moeten lopen tot een bekende aardverschuiving bij een woeste rivier waar aan de overkant een bus op ons zal wachten. En zo lopen we door de regen, Marina te paard, door de dauw van de hoge heuvels. Een mooi plaatje al is het te bewolkt om de hogere bergen te zien. We bereiken de woeste rivier die haar sporen heeft achtergelaten op de weg waarvan weinig meer zichtbaar is, enkel een gapend gat. Een jeep staat midden in de rivier vast en komt niet meer vooruit. Het paard loopt er met enige moeite langs, Govinda, tim en ik proberen hand in hand ons aan de jeep vasthoudend de overkant de bereiken. De stroming is sterk en we staan tot en met de knieen in het water. Maar het loopt goed af en met de schoenen gevuld met water bereiken we de gereedstaande bus.
De bus die ons naar Jomsom zal brengen. Maar niets blijkt minder waar. Na een half uur is het weer raak en staan we stil. Alles en iedereen eruit en gelukkig hebben we nog de beschikking over enkele lokale dragers die ons over de volgende aardverschuiving begeleiden al is de voettocht dit keer erg lang en gaat het steil omhoog richting een plaats waar de bussen naar Jomsom vertrekken.
Na twee uur lopen bereiken we zoeel het begin van Mustang als het busstation waar nieuwe bussen klaar staan om ons naar Jomsom te vervoeren. Er kan nog net een snelle noodlesoup in vooraleer de bus vertrekt. Dit keer vol met ook andere toeristen die dit hachelijke avontuur zijn aangegaan. We vertrekken welgemoed de laatste uren naar Jomson, vijf uur met de bus. Maar na amper 10 minuten is het weeer raak. We moeten eruit, een aardverschuiving overklimmen en zowaar wacht daarachter een andere bus. Een bijkomend probleem is nu wel dat we geen dragers meer tot onze beschikking hebben en alle bagage nu moeizaam door de oersterke Govinda op zijn nek in twee etappes wordt vervoerd. We helpen waar we kunnen en iedereen heeft zijn handen vol.
Het zijn niet alleen de aardverschuivingen die het spannend en soms gevaarlijk maken, ook de busrit zelf is beangstigend als de banden wegglijden over de natte rotsen op de amper drie meter brede grindpaden met aan een kant altijd die dreigende en gapende afgrond. De bus hobbelt van links naar rechts, door de mist en de regen, ruitenwissers die niet functioneren. Weer stoppen, nu te voet langs een wel heel hachelijk stuk waar de rotsblokken nog steeds naar onder komen. We spoeden ons te voet met veel haast erlangs. We kijken achterom en we zien weer rotsen naar beneden komen. Snel door. Uiteindelijk bereiken we weer een bus, die ons over de brug van de kali ghandaki rivier brengt waar uiteindelijk de laatste aardverschuivibg onze laatste voettocht inluidt, ditmaal door grijze modder waar de schoenen in blijven steken. Doodmoe de laatste bus in en zowaar vallen we in slaap als de bus rijdend door de bergen het droge Jomsom bereikt. Het is tegen vijven als we het droge en woeste eindpunt bereiken.