Van Kagbene naar Muktinath

De laatste trekkingdag hoeven we niet te lopen, althans niet zoveel. Marina gaat met haar paard Kanschja naar Jomsom en het hele trekkingteam. Tim, indira en ik lopen naar het grindpad, de hoofdweg om daar te liften. Jeeps doen hier dienst als openbare "bus" waarmee bewoners door de bergen reizen. Na ruim een half uur komt een jeep die nog aan drie personen plaats biedt en we zijn onderweg naar de heilige pelgrimplaats Muktinath, hoog gelegen op 3800 meter waar een van de oudste tempels van Nepal terug te vinden is. Ik houd mijn hart vast als de volle jeep op de smalle grindpaden omhoog scheurt, met aan een zijde gapende afgronden en aan de andere kant raakt de buitenspiegel bijna de berg. Het schommelt behoorlijk, bocht na bocht. Mijn handen zijn nat van het zweet, je voelt je overgeleverd aan de stuurmanskunsten van de jonge Nepali, hooguit 17 jaar oud...
Na een uur rijden komen we aan in het pelgrimsoord, een lange weg met aan weerszijden enkele hotels in de maak. De weg vervolgen we te voet, trappen klauterend naar het opvallend kleine tempeltje, omgeven door tientallen spuitmonden in de vorm van dierenbekken die het heilige bergwater dag en nacht lozen rondom het heiligdom. We krijgen een grote Tika op ons voorhoofd aangemeten, als niet Hindoes mogen we toch op goed geluk rekenen.
We nemen een lunch en besluiten alvast te liften voor een jeep die ons helemaal naar het startpunt in Jomsom moet brengen. Geen gemakkelijke opgave wanneer blijkt dat er maar een jeep vertrekt over twee uur waarin maar liefst 13 mensen meemoeten. Ik vraag me af hoe dat moet als je bedenkt dat er eigenlijk maar 9 in kunnen. Maar in Nepal kan alles en ineengedrukt bevind ik me later tussen een groep Indiers op weg naar beneden. Opnieuw een schietgebedje als de oeroude, overvolle jeep enthousiast als in een duikvlucht de haarspeldbochten neemt....
Na twee uur is de rit voortijdig afgelopen. De rivier waar we doorhern moeten, is de laatste dagen te sterk gestegen en we worden verzocht te voet over te steken. Aan de andere kant van de 100 meter brede rivier wacht een andere jeep. We zoeken de smalste plekken op waar we zonder kleurscheuren door het water de overkant bereiken.
Een jeep staat inderdaad klaar en brengt ons in een half uur naar de Tibetaanse lodge waar we onze laatste nacht zullen doorbrengen. Samen met het hele trekkingteam van 12 man drinken we een glas bier op de godde afloop van dit enerverend avontuur.